تصاویر/ روستای آدم کوتوله‌ها در ایران

۲۲ دی ۱۳۹۶ طراحی

روستای آدم کوتوله‌ها در ایران 

 گروه طراحی| تا یک قرن پیش، ساکنین روستای ماخونیک حدوداً نیم متر از متوسط قد ایرانی‌ها کوتاه‌تر بودند. 

به گزارش گروه طراحی به نقل از بی‌بی‌سی، در اولین بخش کتاب “سفرهای گالیور” نوشته “جاناتان سویفت”، لئومل گالیور به سواحل جزیره “لیلیپوت” می‌رسید و به همراه مردم این جزیره روبرو می‌شود که تقریبه همراهً  سانتی‌متر قد دارند. 

به همراهاینکه لیلیپوت تنها بخشی از خیال‌پردازی‌های سویفت هست، اما روستایی تقریبه همراهً مشابه در شرق ایران وجود دارد. تا یک قرن پیش ساکنان این روستای ۱۵۰۰ ساله در ۷۵ کیلومتری غرب مرز افغانستان، تنها یک متر قد داشتند و حدوداً ۵۰ سانتی‌متر از میانگین کلی قد ایرانی‌های کوتاه‌تر بودند. 

در سال ۲۰۰۵، یک مومیایی به همراه قد ۲۵ سانتی‌متر در این منطقه پیدا شد. کشف مومیایی سبب ایجاد این به همراهور شد که این منطقه دورافتاده در گوشه‌ای از ایران، زمانی شهر به همراهستانی “کوتوله‌ها” بوده هست. گرچه کارشناسان گفتند که مومیایی متعلق به کودکی نابه همراهلغ هست که تقریبه همراهً ۴۰۰ سال پیش درگذشته، اما ادعا کردند که نسل‌های پیشین ساکنان ماخونیک کوتاه‌تر از حد معمول بوده‌اند. 

سوءتغذیه یکی از دلایل اصلی کوتاهی قد ساکنان ماخونیک بود. پرورش حیوانات در این منطقه دورافتاده به همراه آب‌وهوای خشک بسیار دشوار بود و محصولات قابل پرورش کشاورزی نیز محدود بود. ساکنان این روستا به غذاهای گیاهی مانند کشک‌بنه (از کشک و نوعی پسته کوهی) قناعت می‌کردند.

روستای آدم کوتوله‌ها در ایران

 یکی از عجیب‌ترین مسائل بی‌توجهی مردم روستا به چای بود که بخش جدانشدنی تغذیه و مهمان‌نوازی ایرانی هست. “احمد رهنما” یکی از متولدین روستای ماخونیک به همراه اشاره به علاقه‌ی مصرف‌کنندگان تریاک به چای می‌گوید: “وقتی کودک بودم کسی چای نمی‌نوشید. اگر کسی چای می‌نوشید سربه‌سرش می‌گذاشتند که او معتاد به تریاک هست.” رهنما که اکنون ۶۱ سال دارد، موزه‌ای مربوط به معماری تاریخی و شیوه زندگی سنتی روستای ماخونیک را اداره می‌کند.

 در اواسط قرن بیستم، احداث جاده‌ها و افزایش تعداد وسایل نقلیه سبب شد مردم ماخونیک به مواد غذایی موجود در سایر نقاط ایران مانند برنج و مرغ دسترسی داشته به همراهشند.

 رهنما گفت: “به همراه گسترش وسایل نقلیه مردم می‌توانستند از شهرهای نزدیک مواد غذایی تهیه کنند و چیزی به‌جز نان و کشک‌بنه بخورند.”

روستای آدم کوتوله‌ها در ایران

  

اکنون تقریبه همراهً تمام ۷۰۰ ساکنِ روستا قد متوسط دارند که یادآور پایداری میراث اجدادشان هست. از میان ۲۰۰ خانه‌ی به‌جامانده از روستای به همراهستانی، ۷۰ یا ۸۰ خانه بسیار کم ارتفاع و بین ۱٫۵ تا ۲ متر هستند. کوتاه‌ترین آن‌ها ۱٫۴ متر می‌به همراهشند. 

به یکی از خانه‌های “لیلیپوتی” رفتیم. خم شدیم تا از درب چوبی خانه به داخل برویم. خود را در محل اقامتی کوچکی یافتم که آن را “نشیمن” می‌نامیدند، زیرا به دلیل سقف کوتاه خانه مجبوری که بنشینی. این فضای ۱۰ تا ۱۴ متری شامل “کندیک” (مخزن نگهداری گندم و جو)، “کرشک” (اجاق گلی برای طبخ غذا) و محل خواب بود. 

رهنما گفت که ساخت این خانه‌های کوچک کار آسانی نبوده و قد کوتاه ساکنان تنها دلیلِ کم ارتفاع بودن خانه‌ها نیست. تعداد حیوانات محلی بزرگ که بتوانند ارابه‌های سنگین را به دنبه همراهل خود بکشند بسیار کم بود و راه‌ها بسیار ناهموار بودند. بنابراین مردم محلی مجبور بودند مصالح ساختمانی را کیلومترها بر دوش بکشند. خانه‌های کوچک به مصالح کمتری هم نیاز داشت. بعلاوه، گرم کردن خانه‌های کوچک آسان‌تر بود.

روستای آدم کوتوله‌ها در ایران

 

زندگی در روستا آسان نیست؛ در سال‌های اخیر به دلیل خشک‌سالی میزان کشاورزی ازآنچه بود نیز کمتر شد و ساکنان جوان مجبور به یافتن جایی برای کار شدند.

 رهنما گفت: “امروزه جوانان برای پول درآوردن به شهرهای نزدیک می‌روند. زنان نیز کارهای دستی و به همراهفتنی می‌کنند. اما به‌جز این دیگر کاری وجود ندارد.” ساکنان مسن‌تر نیز برای ادامه زندگی به یارانه‌های دولتی وابسته‌اند. 

علیرغم شرایط دشوار، رهنما امیدوار هست که معماری منحصربه‌فرد روستا سبب جذب گردشگران شود و بدین ترتیب شغل و کسب‌وکار بیشتری در منطقه ایجاد شود. او به همراه لبخندی غمگین گفت: “فعلاً شرایط این‌جوری هست.” سپس به همراه خنده افزود: “اما اکنون اوضاع بهتر از گذشته هست. قبلاً مردم قد کوتاه و چاق بودند. اکنون بلند و لاغرند.”

 

منبع: BBC

ترجمه: وب‌سایت گروه طراحی

 

 

دانلود آهنگ مسعود صادقلو ما به هم میایم